UAI Reponse to Rahul Case

Rechten werken slechts een kant op, de vrije markt prevaleert

Door           Hilbrand Westra, United Adoptees International

                  Anand Kaper, geadopteerd uit India

Datum          9 maart 2011

In familierechtzaken, zo werd afgelopen week aangegeven in diverse media weegt het belang van minderjarigen het zwaarst. Wat is, in het geval van vermeende kinderroof en Indiase ouders die graag willen weten of ‘Rahul’ hun zoon is, het werkelijke belang van het kind?

De toonzetting en de uiteindelijke uitspraak van de rechtbank in Zwolle-Lelystad heeft er alle zweem van, dat de rol van ontvangende landen beschermd worden. En dit over de ruggen van onbeschermde ouders in derde wereldlanden en geadopteerde kinderen die de omvang en complexiteit van een dergelijke zaak niet kunnen overzien. Er kan zelfs gesproken worden over een situatie waarbij Rahul een Salomonsoordeel heeft  moeten vellen over zichzelf en zijn mogelijke ouders.

Als we echt in het belang van het kind hadden willen handelen, had de onpartijdige expert in moeten zien, dat geadopteerd zijn niet betekent, dat adoptie niet ophoudt bij de kindertijd maar een levenlang meegaat en dus de lange termijnontwikkeling voor Rahul, net als voor vele geadopteerden, op zijn minst had moeten worden overwogen. Het is bijvoorbeeld nu niet uitgesloten als een van de vermeende ouders of beide te komen overlijden, dat Rahul hierover dus nu zelf een besluit heeft genomen om niet te willen weten wie zijn ouders zijn. Een geadopteerd kind zou in dit geval tegen zichzelf en de vele belangen die in de adoptiewereld spelen moeten worden beschermd. Maar daar heeft ogenschijnlijk niemand over nagedacht. Incluis de Rechtbank in Zwolle niet.

Ons inziens is het juist in het belang van Rahul, om de waarheid boven tafel te krijgen. Zonder dat er op welke wijze dan ook, sprake zou zijn, dat Rahul terug zou worden gezonden. Dat deze uitspraak telkens in elk rapport opduikt is verdacht, en creëert een zweem van projectie en angst van de adoptieouders inplaats dat het een uitspraak is weergegeven door Rahul zelf. Dat deze verdenking niet geheel ongegrond is, blijkt uit de uitspraak van de rechtbank waar gesproken wordt, dat de geadopteerde loyaal is aan zijn adoptieouders. Er wordt met geen woord gerept over het feit, dat een kind ook uitgelegd had kunnen worden dat er ouders zijn die hun kind zijn kwijt geraakt en willen weten waar dat kind is gebleven en of hij deze mensen zou willen helpen. Met misschien inderdaad de conclusie dat Rahul hun zoon is.

De uitspraak van de rechter lijkt ingegeven door angst voor deze waarheid. Want mocht het zo zijn dat Rahul inderdaad de zoon is van de Indiase ouders, dan zijn de consequenties niet te overzien. Maar deze mogelijkheid hebben de rechters geblokkeerd door duidelijk aan te geven dat de maatschappelijke relevantie van deze zaak in deze er niet tot doet en zich te richten op artikel 3 van het internationaal verdrag voor de rechten van het kind, dat spreekt over de wettelijke voogden of verzorgers van het kind. Ze hebben daarmee besloten dat ouders die kinderen zijn verloren door roof of anderzijds kunnen fluiten naar hun universele mensenrechten. Met andere woorden, de familie Kathirvelu-Nagarani, en met hen dus duizenden andere ouders, in met name derde wereldlanden, hebben geen poot om op te staan. En zullen uiteindelijk nog steeds niet weten wat er met hun zoon is gebeurd. Dit recht wordt hen dus ontnomen. Sterker nog, ze worden veroordeeld tot het betalen van de kosten van het deskundigheidsonderzoek van 4.763,- euro. Een bedrag dat ze, en dat zal de rechter zeker weten, nooit zullen kunnen betalen. Een onbegrijpelijke eis voor mensen die slechts slachtoffer zijn geworden van malafide kinderhandelaars waar wereldwijde adoptieorganisaties gebruik van maken. Iets wat ons als geadopteerden al decennialang zorgen baart.

Blijkbaar zijn alle middelen en financiën geoorloofd om een kind te adopteren en te houden. Dit ook nog eens met juridische ondersteuning door de Staat van het ‘ontvangende’ land. Iets waar (oorspronkelijke) ouders in hun land geen beroep op kunnen doen. En daarmee lijkt het erop, dat de vrije marktwerking die nog steeds in adoptieland regeert, uiteindelijk de bepalende factor is wie wel of geen recht heeft op kinderen.

-

Steun het Indiase Echtpaar en doneer op ACT Fundraising for Kathirvelu & Nagarani

PRESS RELEASE / PERS BERICHT - UAI

Adoption is not humanitarian aid

"Baby Lift" operation Haiti

THE NETHERLANDS, Amsterdam, January 18, 2010 - Following the humanitarian disaster in Haiti, humanitarian aid is on its way, but also; expedited adoptions, possible abduction of children and forced relinquishment for intercountry adoptions to the West. The removal of children in times of disasters and wars under the guise of adoption, according to the vision of United Adoptees International (UAI), is not the right form of humanitarian aid. Concerning Haiti, the reaction of the Dutch government is an irresponsible response to the situation in Haiti where currently monitoring and surveillance cannot even be maintained. However, the Dutch government has decided that adoption will be the first priority and already agreed to 110 adoptions from Haiti. Of these, 56 adoptions were approved by the Ministry of Justice in an accelerated manner, arguing that these were already in the 'pipeline'. Due to this, the Nederlandse Adoptie Stichting (NAS) and the largest Dutch agency Wereldkinderen, under pressure from prospective adoptive parents, took their chance to put pressure to get even more (risky) adoptions from Haiti.

Adoption is a last resort, not first aid

The facts and history teach us that adoptions from Haiti are risky and generally carelessly made. In 2003 the Dutch Youth Inspection called then for a strict control, after several reports of careless adoptions from a Dutch Adoption Agency. In 2005 a Unicef report warned for high risks regarding adoption from Haiti also.
At that time the Dutch agency had to close their dubious adoptions from Haiti. Subsequently, the UAI reported on May 13, 2008 in the media about about a dramatic adoption from the same agency who opened another channel in Haiti, that was illustrative for multiple adoptions from Haiti. An adoptive couple told their story during a national TV broadcast of EénVandaag. They showed an Adoptee from Haiti who will probably stay the rest of her life in a mental hospital in the Netherlands.
Given the terrible disaster and the appalling situation in Haiti, the current "baby lift" operation is inspired only by emotion and a neo-colonialist way of thinking: "Our children are better off in the West " as one of the Adoption Agencies involved in the 'Babylift' claimed. Just in these situations ,the UAI considers it no more than wise and logic to go through the required procedures, especially in the situation of chaos.

In times of disasters and wars, every time again it appears that children are moved prematurely to the West, before governments know how to deal with the disaster itself. The term 'baby lift' operations was originated during the Vietnam war in the seventies, where children were flown per aircraft to the United States. Without checking whether the children were actually orphans or relinquished by their parents. Many Vietnamese parents have searched for years unsuccessfully for their stolen children. But that is not where it stopped, still these kind of activities are still taking place and a recent example is Zoe’s Ark. A French 'relie'f organisation which attempted to smuggle one hundred children from Chad for intercountry adoption under the guise of humanitarian aid.

NGO's like the Red Cross, Unicef and World Vision, continuously calls at times for a temporary stop of adoption or a careful approach in times of crisis. These institutes simply need more time to get children back to their parents or to reunite with their family. The UAI in the mean time, made contact with several aid agencies including Plan Netherlands and asked them for their point of view on the disaster in Haiti. They are highly concerned about the situation in Haiti and in particular the high risk of child abduction. Since 1973, Plan Netherlands has worked in Haiti and has 143 employees on the spot. It is one of the largest development organisations. During disaster like these Plan has, in addition to providing medical and other resources, as first priority the protection of children to prevent the exploitation, abduction and abuse. From personal experience Plan knows that in times of crisis, the risk of abduction of children can be very high.

The UAI, therefore, considers the response of the Dutch government premature and not very considerate but too much motivated by emotions instead of properly thinking through the long term consequences for the Adoptees and their Haitian families. And after all the adoption scandals of recent years, one would have expected that the Netherlands now would had learned their lesson in this area. But the reality now shows an opposite picture. And the question is, whether that is really in the interests of children and parents in Haiti.

-----------------------------------------

Adoptie is geen humanitaire hulp

‘Babylift’ operatie op gang uit Haïti

Amsterdam, 18 januari 2010 - Na de ramp in Haïti begint de humanitaire hulp op gang te komen maar ook versnelde adopties, mogelijke kinderroof en geforceerde afstand voor interlandelijke adopties naar het westen. Het weghalen van kinderen in tijden van rampen en oorlogen onder het mom van adoptie, is volgens de visie van United Adoptees International (UAI) geen vorm van humanitaire hulp. Wat betreft Haïti is de reactie van de Nederlandse overheid een onverantwoordelijke reactie op de situatie waar momenteel controle en toezicht niet te handhaven zijn. Toch heeft de Nederlandse overheid gemeend adoptie als eerste prioriteit te moeten stellen en is het nu al akkoord gegaan met 110 adopties uit Haïti. Waarvan eerst 56 adopties versneld werden goedgekeurd door het Ministerie van Justitie met als argument dat deze reeds in de ‘pijplijn’ zaten. Hierdoor zien adoptiebureaus Nederlandse Adoptiestichting (NAS) en het grootste Nederlands adoptiebureau Wereldkinderen, onder druk van aspirant adoptieouders, hun kans schoon om druk uit te oefenen om meerdere (risicovolle) adopties los te krijgen uit Haïti.

Adoptie is een laatste redmiddel, geen eerste hulpmiddel.

De geschiedenis en feiten leren ons dat adopties uit Haïti risicovol zijn en onzorgvuldig plaatsvinden. In 2003 riep de Jeugd inspectie op tot strikte controle, na meerdere meldingen van onzorgvuldige adopties. Toentertijd werd zelfs een vergunninghouder stilgelegd vanwege dubieuze adopties uit Haïti. Vervolgens heeft de UAI op 13 mei 2008 in de media gewag gemaakt van een dramatische adoptie die illustratief is voor meerdere adopties uit Haïti. Een adoptie echtpaar heeft toen in de televisie-uitzending van EenVandaag haar verhaal gedaan over hun adoptiekind die de rest van haar leven in psychiatrische inrichtingen zal moeten verblijven. Gezien de vreselijke ramp en de erbarmelijke situatie in Haïti die ontstaan is, wordt de ‘babylift’ operatie enkel door emotie en vanuit een neokolonialistisch denken gestuurd: “onze kinderen zijn beter af in het Westen”. In deze situaties lijkt het de UAI niet meer dan logisch om de vereiste procedures te doorlopen, ook in deze situatie.

In tijden van rampen en oorlogen blijkt keer op keer weer dat kinderen voortijdig naar het Westen worden gehaald voordat regeringen weten hoe om te gaan met de ramp. De term ‘babylift’ operaties stamt uit de tijd van de Vietnam oorlog in de zeventiger jaren, waar kinderen per vliegtuig naar Amerika werden gevlogen. Zonder te controleren of de kinderen daadwerkelijk wees waren of afgestaan door hun ouders. Vele Vietnamese ouders hebben jarenlang vergeefs gezocht naar hun geroofde kinderen. Maar dit soort acties vinden nog steeds plaats, een recent en sprekend voorbeeld daarvan is Arc van Zoë, waar geprobeerd werd honderd kinderen uit Tsjaad te smokkelen voor interlandelijke adoptie onder de mom van humanitaire hulp.

NGO's zoals het Rode Kruis pleiten voortdurend voor een voorlopige stop of een zorgvuldige benadering van adoptie in tijden van crisis. Deze instituten vragen simpelweg meer tijd om kinderen weer met hun ouders of familieleden te herenigen. De UAI heeft inmiddels contact gelegd met meerdere hulporganisaties waaronder Plan Nederland en hen gevraagd om hun visie over de ramp in Haïti. Zij maken zich grote zorgen over de situatie in Haïti en met name het grote risico op ontvoeringen van kinderen. Sinds 1973 is Plan Nederland werkzaam in Haïti en is daar ter plaatse met 143 medewerkers. Zij is daar één van de grootste ontwikkelingsorganisaties. Tijdens rampen heeft Plan, naast het bieden van medische en andere hulpmiddelen, als eerste prioriteit; het beschermen en voorkomen van kinderen tegen uitbuiting, ontvoering en mishandeling. Uit eigen ervaring weet Plan dat in tijden van crisis, de kans op ontvoeringen van kinderen erg groot is.

De reactie van de Nederlandse overheid vindt de UAI dan ook prematuur en niet overdacht en teveel ingegeven door emoties in plaats van gepast na te denken voor te handelen. En na alle adoptieschandalen van afgelopen jaren zou men toch verwacht hebben dat Nederland nu haar les op dit gebied wel geleerd zou hebben. Echter de realiteit die nu de ronde doet, laat een tegenovergesteld beeld zien. En het is maar de vraag of dat werkelijk in het belang van kinderen en de ouders in Haïti is.

Noot voor de redactie:

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Joan Hansink, telefoonnummer: 06-41499771 of mail naar uai.jhansink@gmail.com. Zie ook www.uai-news.blogspot.com en www.uai-sti.blogspot.com.

Brief naar NGO's in Nederland en vaste kamercommissie van Justitite

United Adoptees International Postbus 92269 1090 AG Amsterdam The Netherlands uai.hwestra@gmail.com

Algemene Brief Uitgegaan naar enkele grote NGO’s in Nederland.

Geachte…./ Beste…,

Afgelopen week is de wereld overspoeld met berichten over de ramp in Haïti. Dit leverde buiten vreselijke beelden van menselijk leed ook de vraag op en hoe nu verder.

Als eerste dient natuurlijk de humanitaire hulp op gang te komen en zorg te worden gedragen voor medische voorzieningen en voedsel. Echter gaan dit soort rampen sinds enkele decennia ook gepaard met versnelde adopties, kinderroof (childtrafficking) en geforceerde afstand voor interlandelijke adopties naar het westen.

Grote non gouvernementele organisaties waarschuwen voor een verkeerd signaal om adoptie te zien als prioriteit verpakt onder het mom van humanitaire hulp. Zo wordt er een appel gedaan op andere prioriteiten zoals gesteld hierboven.

Toch heeft ook de Nederlandse overheid gemeend adoptie als eerste prioriteit te moeten stellen en is het nu al akkoord gegaan met 110 adopties uit Haïti. Waarvan eerst 56 adopties versneld werden goedgekeurd door het Ministerie van Justitie met als argument dat deze reeds in de ‘pijplijn’ zaten zien adoptiebureaus, onder druk van aspirant adoptieouders, hun kans schoon om druk uit te oefenen om meerdere (risicovolle) adopties los te krijgen uit dit getroffen land.

Zo de minister van justitie eerst deze week aangaf risicovolle adopties te stoppen is hij nu van mening dit soort adopties wel doorgang te laten vinden op basis van humanitaire gronden. De UAI maakt zich grote zorgen over dergelijke inconsistente uitingen. Vooral nu blijkt dat de tussenpersoon in Haïti (Gods Littlest Angels) zelf op haar weblog schrijft dat zij ouders in Haïti beweegt om kinderen af te staan voor interlandelijke adopties. Op deze berichtgeving heeft het ministerie nog niet gereageerd.

Steeds blijkt het weer, dat in tijden van crisis, we hebben het gezien bij onder andere in de tijd van de Tsunami ramp, dat vaak eerst de adoptieorganisaties voet aan wal zetten voordat regeringen duidelijk hebben hoe met de ramp om te gaan. Wij vinden dat een onverantwoordelijke vorm van kinderoogsten voor het belang van adoptieouders.

Het lijkt erop dat de internationale gemeenschap massaal aan dit fenomeen gehoor geeft. Naast Nederland zijn Frankrijk, België, Canada, en de Verenigde Staten uitgevolgen met eigen luchtbruggen om zoveel mogelijk kinderen het land uit te krijgen. Niet voor medische hulp of anderszins maar voor interlandelijke adoptie.

De enige reden waarom dit kan gebeuren is, omdat adoptieorganisaties deze kinderen niet zien als ingezetenen van Haïti maar als HUN kinderen zoals de initiatiefnemer in Nederland, De Nederlandse Adoptie Stichting (NAS) het communiceerde.

Het stemt ons triest, dat er zo massaal en volop gebruik gemaakt wordt van deze ramp onder verkeerde voorwendselen, met geld en moeite van de samenleving, in plaats werkelijk na te denken wat voor de ouders daar en hun kinderen (Naar schatting leefden de meeste ouders nog voor de ramp, waardoor ook de procedures vertraging opliepen vanwege afstandsverklaringen etc.) goed zou zijn. Het weghalen van kinderen onder het mom van humanitaire hulp voor adoptie hoort ons inziens daar niet bij.

Graag vernemen wij het standpunt van uw organisatie en verzoeken u anderszins dit onderwerp binnen uw organisatie te willen communiceren.

Hoogachtend,

Hilbrand W.S. Westra

Voorzitter United Adoptees International